Proletarya

“Toplumda egemen olan fikirler, egemen sınıfın fikirleridir.” (K. Marx)

 

Mevcut sınıflı toplumun, akıl dışı ve adaletsiz yapısıyla, küçük bir azınlığın yararına devam edebilmesinin bir sebebi de egemen sınıfın ideolojik araçlarıdır. İşçi sınıfının kurtuluş koşullarının öğretisi olan komünizme bu bağlamda birçok iftira atılmıştır. En demagojik olanı da dünyada kapitalizmin yarattığı açlıktan, savaşlardan ölen insanlar varken komünizmin adeta kan dökme kuyusu gibi tasvir edilmesidir. Bu masalsı iddiaya göre dünyada tıpkı masallarda olduğu gibi bir tarafta kötü, diğer tarafta iyi insanlar vardır. İşte komünizm kötü masal kahramanıdır.

İnsanların bir kısmı bu demagojiyi sorgulamayı akıl edemez. Çünkü burjuvazi ideolojik hegemonyasını kurmuştur. Komünizmin iç yüzü diye anlatılan şeyler zaten var olan önyargılar ile örtüşür. Ama iç yüzü anlatıldığına göre bunun bir de dış yüzü olmalı değil mi? Demagoglar komünizmin bu “dış yüzüne” hiç değinmeden neden hemen “iç yüzüne” saldırmayı seçiyorlar? Çünkü komünizmin söylediklerinin ufak bir kısmını söylemeleri bile olayı anti-komünist demagojiden, komünizm propagandasına çevirecektir. Komünizmin gerçekten ne olduğu anlatılan bir ücretli işçinin komünizme sempati beslemesi muhtemeldir.

Ezberletilen önyargılara bakmaksızın, sınıfsız, sömürüsüz, ve sınırlara bölünmemiş bir dünyanın mümkün olduğunu anlayıp, mücadele etmeliyiz. Komünizme saldıranlar niçin böyle bir dünyanın olamayacağını, ya da böyle bir dünyanın neden olmaması gerektiğini açıklamadan sadece demagojilerine devam edeceklerdir. Neden işçiler çalışıp patronlar yesin, neden savaşlar olsun, neden bu derece gelişmiş bilim ve tekniğe rağmen açlık olsun? Bunların cevaplarını demagoglar veremeyecekler.